Η γκρίνια σού καταστρέφει τη ζωή…

- in EDITORIAL, ΓΝΩΜΕΣ-ΑΠΟΨΕΙΣ

ΣΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ των κοριτσιών. Μόνος μου μεσημέρι. Ετοιμάζομαι να παραγγείλω το αγαπημένο τους πιάτο, που είναι πια και το δικό μου αγαπημένο. Παραγγέλνω και τα δικά τους να ετοιμάζονται, γιατί θα τις πάρω από το σχολείο. Παλιά δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσω να φάω μόνος μου. Θα πέθαινα από ντροπή. Θα ένιωθα όλα τα μάτια του κόσμου πάνω μου. Τώρα, πια είναι το καλύτερό μου.

Κάθομαι και παρατηρώ τους τριγύρω. Καμιά φορά με ρωτούσαν τι κάνω στη ζωή μου και δεν ήξερα τι να απαντήσω. Το βρήκα επιτέλους. Κάνω ρεπορτάζ καλών ιστοριών. Αυτό κάνω.

Κάθονται δίπλα μου. Είναι κάποιας ηλικίας. Η μία άσπρο μαλλί, ντυμένη στα μαύρα, η άλλη ξανθό βαμμένο με έντονες άσπρες ρίζες. Τις κάνω κάπου εξήντα πέντε. Συζητάνε. Για την ακρίβεια, γκρινιάζουν. Τήν καταλαβαίνεις την γκρίνια, γιατί σού έρχεται η ενέργεια. Όπως την μπόχα, που σού φλομώνει τη μύτη. Μόνο που η γκρίνια σού έρχεται και με τις πέντε αισθήσεις. Πρωταγωνίστρια της παράστασης η ξανθιά. Η κυρία με τα μαύρα είναι το κοινό.

Την γκρίνια, λοιπόν, τήν καταλαβαίνεις κι από τον τρόπο που κάθονται, που έχουν γείρει, από τη στάση του σώματος, από τον τόνο και τη χροιά της φωνής, από τον αέρα που εισπνέουν, αλλά κυρίως από αυτόν που εκπνέουν.

Έχω βγάλει σημειωματάριο και κρατάω σημειώσεις. Καταγράφω τοξικές λέξεις και προτάσεις «Τέλος πάντων», «γυρνάει και μού λέει», «τι να λέμε τώρα», ακούω πολλά «δεν», «θα μέ σκάσει», «ναι, καλά…», «κάνω θυσίες γι’ αυτόν, αλλά …», (μιλάει για τον γιο και τη νύφη της, αγαπημένο των Ελληνίδων μανάδων), «αμ, μπράβο» (ειρωνεία). Πώς είναι κάποιες συνταγές, που έχουν πολύ κύμινο; Εδώ, έχει πολλή θυματοποίηση. Γκρίνια και θυματοποίηση. Εγώ η καλή κι οι άλλοι οι μαλάκες που μου κάνουν τη ζωή πατίνι. Η φίλη της συμμετέχει στην παράσταση, κουνάει κι αυτή το κεφάλι στο τέμπο της γκρίνιας, σαν να ακολουθεί την μπαγκέτα της πρωταγωνίστριας σε αυτόν τον μονόλογο.

Κάθομαι κι αναλογίζομαι τα της γκρίνιας. Η γκρίνια, λοιπόν (γρίνα την έλεγε ο μπαμπάς), σού καταστρέφει τη ζωή, σού τρώει την ενέργεια, σού χαλάει τη διάθεση, σού πρήζει το τζιέρι, σου διαλύει το ανοσοποιητικό. Είναι σαν μια καρφίτσα, που κάνει μικρές τρύπες στο μπαλόνι σου κι ο αέρας βγαίνει λίγος λίγος, χωρίς να τό καταλαβαίνεις,

Δηλητήριο είναι η γκρίνια.

Σαν το σταγονόμετρο που σέ ποτίζει δηλητήριο στάλα – στάλα. Σαν την ιστορία με τον βάτραχο, που αν τόν βάλεις μέσα στο μπρίκι κι ανεβάσεις σταδιακά τη θερμοκρασία στην αρχή θα του αρέσει, θα χουχουλιάσει και στο τέλος θα βράσει. Σαν τον μακρύ λασπόδρομο που περνάς με το αμάξι κι αυτό δεν ρολάρει κανονικά, λες και κολλάει, αλλά από κάποιο σημείο και μετά το συνηθίζει πια κι έχει γίνει το νέο κανονικό του. Σού τρώει τα αμορτισέρ, τις αναρτήσεις, τον δίσκο του συμπλέκτη, τα λάστιχα, το σασί. Στα τρώει όλα. Αργά και συστηματικά.

Κάπου είχα διαβάσει ότι πέντε λεπτά καλά συναισθήματα οχυρώνουν το ανοσοποιητικό σου για πέντε ώρες. Πέντε λεπτά κακά συναισθήματα στο καταστρέφουν, για πέντε ώρες. Νομίζω η γκρίνια είναι το χειρότερο από όλα.

Λένε ότι καρκίνος είναι η πιο θανατηφόρος ασθένεια.

Δεν είναι.

Η γκρίνια είναι.

ΤΟ ΔΩΡΟ (2)

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΞΕΝΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ KEY BOOKS

Διαβάστε Επίσης

Γ.Σ. ΟΗΕ: Δεύτερη θητεία για Γκουτέρες

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε δεύτερη θητεία