«Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αχάριστο…»

- in EDITORIAL, ΓΝΩΜΕΣ-ΑΠΟΨΕΙΣ

ΤΟ “κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό” που ‘λεγε ο άλλος παππούς μου, ο Κώστας, είναι σε γενικές γραμμές σωστό. Αρκεί εκείνος /εκείνοι που θα βοηθήσεις χωρίς ανταλλάγματα να μη σε γνωρίζουν, να μην έχουν καμία δυνατότητα να σε προσεγγίσουν, να μην έχεις μαζί τους κανενός είδους επαφές, κολλητιλίκια και συναλλαγές. Σύμφωνα με μια θεωρία, υπάρχει μια συμπαντική αρμονία-ισορροπία και όταν κάπου κάνεις ένα καλό, το εισπράττεις στη ζωή σου από αλλού. Απ’ το Σύμπαν, απ’ τον Θεό, ποτέ από εκείνον/ους που βοήθησες.

ΣΥΝΗΘΩΣ, βοηθάμε άτομα που έχουν ανάγκη ή προσποιούνται πως έχουν ανάγκη. Στη δεύτερη περίπτωση, μικρό το πρόβλημα· έπεσες σε απατεώνα -ας πρόσεχες ! Τώρα, να τό λουστείς. Εδώ μιλάμε για κάποιον που είναι στη δύσκολη, του βρίσκεις δουλειά, τού δίνεις λεφτά αγύριστα -όχι δανεικά-, τόν σώζεις απ’ τη φυλακή, τόν βάζεις σπίτι σου, τού στέκεσαι συναισθηματικά, τόν στηρίζεις ψυχολογικά. Επειδή τόν αγαπάς, τόν θεωρείς δικό σου άνθρωπο, φίλο σου και «ο φίλος τω φίλω εν κινδύνοις γιγνώσκει». Τού στάθηκες, γιατί είσαι έτσι εσύ, large.

Ε, λοιπόν, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο πως αυτός ο τύπος ο ευεργετημένος κάποια στιγμή θα γίνει ορκισμένος εχθρός σου. Θα θέλει την εξόντωσή σου, τον θάνατό σου. Ποιος είναι ο λόγος; Κι αυτό τό ‘μαθα καλά. Συνήθως, βοηθάμε ανθρώπους πολύ κατώτερούς μας. Όχι οικονομικά και κοινωνικά, αλλά κυρίως πνευματικά, ηθικά και συναισθηματικά. Όσο περισσότερα προσφέρεις απ’ το περίσσευμα ή το υστέρημά σου σε κάποιον που δεν τό αξίζει, τόσο τού γιγαντώνεις μέσα του το σύμπλεγμα κατωτερότητας και τον θυμώνεις.

ΤΟΝ βάζεις σ’ ένα τρυπάκι να συγκρίνει τον τσακισμένο του εαυτό, τον ερειπωμένο του συναισθηματικό κόσμο μαζί σου. Αν ήταν εκείνος στη θέση σου, δεν θα σού ‘δινε τίποτα απολύτως. Ούτε ένα ποτήρι νερό να πιεις, γιατί δεν έχει δώσει ποτέ κάτι δικό του σε κάποιον. Δεν είναι το θέμα του το οικονομικό, αλλά το έλλειμμά του το ψυχικό, που τόν κάνει συναισθηματικά μισερό και κομπλεξικό. Δεν μπορεί να ανεχθεί κάποιον που τόν βοηθάει, τόν ξελασπώνει, τού προσφέρει, ανιδιοτελώς. Ούτε να τού προσφέρει μια θέση, μια δουλειά, που δεν τού αξίζει. Φρικάρει ! Αντί να τόν ευγνωμονεί, αρχίζει να τόν φθονεί -κι είναι άλλο η ζήλια κι άλλο ο φθόνος. Αυτός προκαλεί το μίσος.

ΟΣΑ περισσότερα τού δίνεις τόσο πιο πολύ τόν εξαγριώνεις. Γιατί τόν προσβάλλεις ! Αυτή είναι η λέξη: τόν προσβάλλεις. Νιώθει «υπό» και δεν πρόκειται να στο συγχωρέσει ποτέ αυτό. Εύχεται από μέσα του ν’ αρρωστήσεις, να πεθάνεις κάθε φορά που τού κάνεις προαγωγή ή τού δίνεις εκατό ευρώ. Και αν όλη του η λαθραία ζωή η κομπλεξαρισμένη έχει στηριχθεί μόνο σε ό,τι τού προσφέρεις χωρίς να τ’ αξίζει εσύ, είναι βέβαιο: θα σού καρφώσει ένα μαχαίρι στην πλάτη, στην πρώτη ευκαιρία που θα βρει.

“ΤΟ χέρι που σέ ταΐζει ποτέ μην τό δαγκώσεις”. Ήξερε πολλά τέτοια κι έλεγε η γιαγιά μου. Με τον ευεργετηθένα συμβαίνει πάντα το αντίθετο. Μπορεί να τόν ταΐζεις δέκα χρόνια και να σού γλείφει μετά το χέρι, όμως κάποια στιγμή θα στό δαγκώσει. Ο υποτακτικός, ο κόλακας, ο αυλικός, ο παραγιός, όποιος επιβιώνει μια ζωή στη δούλεψή σου ή ζει στη σκιά σου, ποτέ δεν θα σού είναι αληθινά ευγνώμων. Αν έχεις απέναντί του μια συμπεριφορά δουλική, να ξέρεις πως μέσα του βράζει και περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία γι’ αυτή την ανομολόγητη μειονεξία που νιώθει, να σ’ εκδικηθεί.

ΤΟΥΣ έχω σπουδάσει… Από δύο φράσεις-κλειδιά μπορείς να διακρίνεις ότι ο συμπλεγματικός ευεργετηθείς ασφυκτιά μες στην αγκαλιά που -σού ζήτησε να- τού προσφέρεις. Στα καλά καθούμενα, εξοργίζεται, γιατί θεωρεί πως οι άλλοι τόν «προσβάλλουν» και τόν «απαξιώνουν». Δεν μπορεί να αποδεχθεί τη ζεστασιά το ψυγείο. Κι είναι μάταιο να προσπαθήσεις να ζεστάνεις το παγωμένο του συναίσθημα. Ο αχάριστος, εκείνος που τον ευεργέτη του τον μισεί, έχει μια μπάσταρδη φύση, μισερή. Όποιος ξεγελαστεί και τόν βοηθήσει, τόν φθονεί. Αν θες να έχεις ορκισμένους εχθρούς, εύκολο είναι· μάζεψε γύρω σου τους αχρεΊ(α)στους, για να νιώθεις ασφαλής, ευεργέτησε τους αχάριστους και κάνε καλό στους κομπλεξικούς…

Για σένα τό γράφω !

(Κάθε συμπλεγματικός πιστεύει ότι αναφέρεσαι σ’ αυτόν)

ΑΝΔΡΕΑΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ


Διαβάστε Επίσης

Γιατί είμαστε χαιρέκακοι; (TIFFANY WATT SMITH)

Όταν ο αδελφός μου πήγε τα παιδιά του