Απόδειξε σε εκείνον που σέ αδίκησε πως τελικά, σέ ευεργέτησε (OSHO)

- in EDITORIAL, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Έχω μιλήσει πολλές φορές για εκείνον τον μοναχό του Ζεν. Μια νύχτα με πανσέληνο, ένας κλέφτης μπήκε στο σπίτι του, ένα μικρό καλύβι, μακριά από το χωριό. Η πόρτα ήταν ανοιχτή, γιατί στο σπίτι δεν υπήρχε τίποτα που να έπρεπε να μένει κλειστή η πόρτα.

Ο δάσκαλος του Ζεν είχε μόνο μία κουβέρτα, που τήν έριχνε το πρωί στους ώμους του και το βράδυ, τή χρησιμοποιούσε για να κοιμάται. Ήταν ξύπνιος και κοίταζε την πανσέληνο από το παράθυρο. Ήταν μια νύχτα όμορφη, σιωπηλή και ήσυχη.

Όταν μπήκε ο κλέφτης, ήρθαν δάκρυα στα μάτια του δασκάλου – δάκρυα, επειδή δεν υπήρχε τίποτα στο σπίτι. Και ο κακομοίρης ο κλέφτης είχε κάνει ολόκληρο ταξίδι. Κάτι έπρεπε να γίνει αμέσως – και έπρεπε να γίνει με τέτοιο τρόπο, ώστε ο κλέφτης να μην ντροπιαστεί, να μην προσβληθεί, αλλά αντίθετα να νιώσει ότι τόν τιμούν.

“Μού κάνεις μεγάλη τιμή, είπε ο δάσκαλος στον κλέφτη, που μπαίνεις στο σπίτι μου, γιατί οι κλέφτες πηγαίνουν μόνο σε σπίτια πλούσιων. Μέ έκανες να νιώσω πλούσιος. Μπορείς να πάρεις την κουβέρτα μου, αν τή θέλεις, γιατί δεν έχω τίποτε άλλο , μπορείς όμως να ξανάρθεις σε μερικές μέρες και κάτι θα βρω για σένα”.

Ο κλέφτης φοβήθηκε, γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν φαινόταν στα καλά του. Άρπαξε την κουβέρτα κι έφυγε τρέχοντας. Ο δάσκαλος φώναξε: “Κλείσε την πόρτα ! Τί τρόπος είναι αυτός; Εγώ σού πρόσφερα ένα δώρο κι εσύ ούτε που μέ ευχαρίστησες”.

Ο κλέφτης γύρισε, τόν ευχαρίστησε, έκλεισε την πόρτα κι έφυγε, τρέχοντας. Ύστερα από λίγο, τόν συνέλαβαν, καθώς έκανε μια άλλη ληστεία και οδηγήθηκε στο δικαστήριο. Βρήκαν την κουβέρτα του δασκάλου και τόν κάλεσαν να καταθέσει.

Ο δάσκαλος είπε: “Μα δεν είναι δυνατόν να είναι κλέφτης αυτός ο άνθρωπος. Όταν τού παρουσίασα την κουβέρτα, μέ ευχαρίστησε κι έκλεισε την πόρτα. Είναι κύριος. Πώς μπορεί κανείς να αποκαλέσει κλέφτη έναν κύριο;”.

Ο δάσκαλος ήταν σεβαστός κι έτσι ο κλέφτης αφέθηκε ελεύθερος. Έξω από το δικαστήριο, ο κλέφτης έπεσε στα πόδια του δασκάλου και τόν ευχαρίστησε και ο δάσκαλος τού είπε: “Βλέπεις τώρα, γιατί επέμενα να μάθεις τρόπους; Και μάλιστα, είμαι πολύ ευχαριστημένος μαζί σου. Μέ τίμησες, αλλιώς ποιος θα έμπαινε στο σπίτι ενός φτωχού;”

Ολόκληρη η ζωή του κλέφτη άλλαξε. Έγινε ο φωτισμένος μαθητής του δασκάλου. Ολόκληρη η μεταμόρφωσή του στηρίχτηκε σε ένα απλό πράγμα: Στο ότι ο δάσκαλος τόν τίμησε, όταν όλοι οι άλλοι τόν πρόσβαλλαν και στο ότι τού έδωσε την αξιοπρέπεια που δικαιούται κάθε άνθρωπος. Δεν έχει σημασία αν είναι γιατρός, κλέφτης ή μηχανικός. Αυτά είναι απλώς επαγγέλματα. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν έχει καμία διαφορά.

Logo

Αδικία – OSHO

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΕΜΠΕΛ

Διαβάστε Επίσης

Γιατί είμαστε χαιρέκακοι; (TIFFANY WATT SMITH)

Όταν ο αδελφός μου πήγε τα παιδιά του