«Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις» – Δ. Λιαντίνης  

- in ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΤΕΧΝΗ

«Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις» – Δ. Λιαντίνης  

Να φεύγεις, αλλά πώς να φεύγεις ! Το πράγμα θέλει μεγάλη προσοχή
 
Γιατί ο ορισμός αυτός είναι τορπίλλι, που τό παίζει στα χέρια του μικρό παιδί. Το παίζει στα χέρια του και δεν ξέρει τι είναι… Ο Γιωργής τ’ Αποδέλοιπο, που λέει ο Μυριβήλης.

Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πολύ πιο σφαγερή από τη σφαγή, που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις.
 
Αν εκείνος πονάει τρεις, εσύ να πονέσεις εννιά. Εδώ σέ θέλω, κάβουρα, που λένε, να περπατάς στα κάρβουνα. Χόρεψες ποτέ σου το χορό του αναστενάρη, χωρίς νά ‹σαι αναστενάρης;».
 
Ο έρωτας είναι γνώση.
 
Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά. Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου.
 
Πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό. Το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα να πεθάνεις το θηλυκό, και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου.
 
Πάντα σου μελαγχολικός και ακατάδεχτος… Στη σωστή ερωτική ομιλία το θηλυκό δίνει το ύφος της σάρκας και το αρσενικό τη σύνεση της δύναμης. Μιλώ για τα καράτια κοντά στα εικοσιτέσσερα. Για στήσιμο πολύ μεταξωτό. Και το μετάξι μόνο ζωικό παρακαλώ. …
 
Το πρώτο λοιπόν είναι πως όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη την έχει ο άντρας. Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας. Να τό γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.
 
Δ. Λιαντίνης – «Γκέμμα».

                                   

Για σένα πάω πάσο… 

Δεν έχω τίποτα να χάσω…

Αυτό είπες, καθώς τραβούσες την τελευταία ρουφηξιά απ’ το τσιγάρο,
που καιγόταν αμέριμνο στα χείλη σου.
Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά, ανάμεσά μας
Εσύ ποντάρεις στο τίποτα
Εγώ τά παίζω όλα για όλα

Η μαγκιά είναι να μη φοβάσαι πως θα χάσεις τη σιγουριά σου, τα κεκτημένα σου.
Να τά παίζεις όλα για όλα
Τι νομίζεις είναι ο Ερωτας, μάτια μου;
Παιχνίδι με στημένα φύλλα και κρυφούς άσσους στο μανίκι;

αχνίδι με στημένα φύλλα και κρυφούς άσσους στο μανίκι;

Εγώ τά ποντάρω όλα

Στο κόκκινο ;

Το μαύρο;

Τι σημασία έχει ;

Μπορεί να μείνω στον άσσο και ταπί

Δείχνω τα φύλλα μου απ’ την αρχή…

Παίξε, αν σού βαστά
μα,
να τα παίξεις όλα για όλα…

Μπορείς;

Μα τι λέω;

Πάντα κλειστά είχες τα χαρτιά σου.

Δώσε μου λοιπόν το δικό σου τίποτα

Να σού δώσω το δικό μου, όλα

Κι αν κάποτε σού τελειώσουν τα φύλλα

Μην ψάξεις να μέ βρεις

Θα τά έχω ξεπουλήσει όλα για όλα,

Για ένα μπάρκο στο πουθενά 

 

΄Ετσι γουσταρει η ψυχή μου να αρμενίζει

Χωρίς ναυαγοσωστικά και δίχτυ ασφαλείας

Θεωρίες και ιδεολογίες…

Απόψε, παίζω το τελευταίο μου χαρτί

Πες έστω για μια φορά

Για σένα πάω πάσο…(Μαρία Λαμπράκη)


Σκέψεις ατάκτως ερριμμένες – (Μαρία Λαμπράκη)

΄Οταν η νύχτα γίνεται δοξάρι
στα σώματα των Εραστών

Ο ΄Ερωτας παίζει στα δάχτυλα
την πιο ωραία μουσική
΄Ηρθε κάποτε απροσδόκητα
με την αλήθεια του
να ομορφύνει τα παραμύθια της
‘Ανοιξε την αγκαλιά του
κι οι γλυκόπικροι ανθοί της μοναξιάς
σκορπίστηκαν σαν τα πουλιά.
Στο φως σε ψάχνω/
κουράστηκα να ψηλαφώ την απουσία σου/
στα σκοτάδια..
Κι ας ξέρω πως/
θα μέ βρει με χαρακιές ονείρων η μέρα…
Από τις χαρακιές του δίσκου/
βγάζει η βελόνα τη μουσική.

                

Θ’ αλλάξουμε σώματα κάποτε
από ΄Ερωτα, πεθαίνοντας πρώτα…  
                                       
Γιατί πληγώνουν τα δέντρα;
Τόσες πολλές καρδιές 

χαραγμένες πάνω τους…
Αναρωτιέμαι

Τι γυρεύουν τα μαχαίρια
στα χέρια των Ερωτευμένων;

                                        

                                                      

Σε χρυσή βελόνα πέρασε το νήμα της η νύχτα
Πάρτο (είπε) στ’ όνειρο

να ράψεις τις πληγές του κόσμου…

                                                             

Ανύποπτες ώρες αργοκυλούν στους λεπτοδείχτες
και πάνω τους ασθμαίνοντας οι επιθυμίες…
Για όσα δεν είπαμε,
εκείνα που ίσως…
Θυμάμαι ακόμα τα λόγια σου
Μην έρχεσαι μαζί μου (είπες)
ο έρωτας είναι γυαλί, 
που κόβει βαθιά
Χμ, κανείς δεν σού είπε πως
χρόνια τώρα περπατώ με τα πόδια γυμνά
πάνω στα σπασμένα γυαλιά
του ΄Ερωτά σου; 

   

Ακόμα και η πιο όμορφη νύχτα
κρύβει μέσα της
μια υποψία μελαγχολίας…
Σαν να κλαίει κάπου μακριά
 ένα μοναχικό σαξόφωνο
 

 Οταν τραγουδάς τη νύχτα
χαμηλώνει το φεγγάρι
και ξαγρυπνά μαζί σου.
Γλυκόπικροι στοχασμοί
λέξεις και αισθήματα
Συνωμοσία στην αυγή…
Χάδι στην καινούργια μέρα…
Γύρισε ανάποδα την κλεψύδρα του ο χρόνος
Η νύχτα φωνάζει τ’ όνομά σου
Από τις στάχτες της μνήμης/θα σέ ανασύρω,
εκεί αφήνει πάντα/το υστερόγραφό του/ο Ερωτας
Για να θυμίζει πως/όλα ξεκίνησαν από μια Φωτιά…

Στην ανάδυση του φεγγαριού
λύγισε ο μίσχος των ματιών σου
΄Ενα φιλί σου έστειλα
με την θάλασσα την αφροστολισμένη
κι άνθισαν τα νυχτολούλουδα
του ΄Ερωτα…

Αν σταματούσε ο χρόνος
 στις θάλασσες του ΄Ερωτα
θα κολυμούσαμε για πάντα στα νερά του.
Κι έτσι όπως δυο κύκνοι 
κάτω απο το φως του φεγγαριού,
τραβώντας ίσια για το νησί του ονείρου
θα δρασκελούσαμε το φράγμα του χρόνου,
φωτίζοντας με ολόχρυσες ανταύγειες το ΄Απειρο.
Κείμενα, Μαρία Λαμπράκη


Διαβάστε Επίσης

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ: «Η δημοκρατία απαιτεί ανταρσίες»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ Η δημοκρατία απαιτεί ανταρσίες Μοιάζει νόμος