Γιατί θα έπρεπε να λυπόμαστε τους νάρκισσους, που επιζητούν την προσοχή μας;

- in ΓΝΩΜΕΣ-ΑΠΟΨΕΙΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Γιατί θα έπρεπε να λυπόμαστε τους νάρκισσους, που επιζητούν την προσοχή μας;


Υπάρχουν κάποια αναπάντεχα και δυσάρεστα μειονεκτήματα στο να πιστεύεις ότι είσαι το κέντρο του κόσμου. Όλοι μπορούμε (πιθανώς) να αναγνωρίσουμε στο περιβάλλον μας τα άτομα εκείνα, που επιζητούν την προσοχή· και όπως φαίνεται αυτό είναι ακόμη ευκολότερο, όταν μιλάμε για πολιτικά πρόσωπα ή προσωπικότητες της ποπ κουλτούρας.

Πρόκειται για άτομα που έχουν πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και τις ικανότητές τους, η οποία συμπληρώνεται από μία περιφρόνηση για τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Οι ψυχολόγοι τους ονομάζουν ναρκισσιστές, μία λέξη που προέρχεται από τον Νάρκισσο, τον όμορφο γιο της νύμφης Λεριώτης, που σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ερωτεύτηκε το ίδιο του το είδωλο και πνίγηκε.

Όταν γνωρίζεις ένα τέτοιο άτομο, αυτός ο κομπασμός που διαθέτουν ίσως φανεί ελκυστικός την αρχή, αλλά σύντομα, η γοητεία του ξεθωριάζει, καθώς η ανάγκη για προσοχή και η απαξίωση για τους υπόλοιπους ανθρώπους γίνονται πιο ξεκάθαρες.

Πιθανότατα έχετε, επίσης, σχηματίσει την εντύπωση ότι ο ναρκισσιστής που έχετε στο γραφείο ή στην οικογένειά σας (ή ακόμη και στην οθόνη της τηλεόρασης σας) είναι υπερόπτης και ενοχλητικός.

Εάν σας συμβαίνει κάτι τέτοιο, είναι κατανοητό, αλλά στην πραγματικότητα ορισμένα ευρήματα πρόσφατων μελετών δείχνουν ότι η πιο κατάλληλη αντίδραση απέναντι στους ναρκισσιστές είναι να τους αντιμετωπίζουμε με συμπόνοια ίσως ακόμα και με καλοσύνη.

Για να ακολουθήσεις αυτή τη συλλογιστική λάβε πρώτα υπόψη τη συχνή ανακάλυψη ότι κάτω από την ύβρη και την εγωμανία τους, πολλοί ναρκισσιστές στην πραγματικότητα υποφέρουν επί χρόνια από χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Αυτό έχει αποδειχθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένου ενός τεστ υπόρρητων συνειρμών (Implicit Association Test), το οποίο μέσα σε αυτό το context μετρά πόσο εύκολα οι άνθρωποι συσχετίζουν τις λέξεις που αναφέρονται στον εαυτό τους με ευχάριστο ή δυσάρεστο νόημα.

              

Κάτω από την εγωμανία τους, πολλοί ναρκισσιστές στην πραγματικότητα υποφέρουν επί χρόνια από χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Μία αποκαλυπτική έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2005 στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Personality» έδειξε ότι τα ιδιαιτέρως ναρκισσιστικά άτομα, τα οποία αρχικά δήλωσαν ότι είχαν υψηλή αυτοεκτίμηση, στη συνέχεια, κατά την εξέτασή τους στο εργαστήριο, συσχέτισαν αυτοαναφορικές λέξεις όπως «εμένα», «δικό μου» ή «ο εαυτός μου» με δυσάρεστες λέξεις όπως «πόνος», «οδύνη» και «θάνατος».

Μία άλλη επινοητική μέθοδος που αποκάλυψε το πόσο εύθραυστος εσωτερικά είναι ένας ναρκισσιστής είναι η αποκαλούμενη «τεχνική ψευδούς πολυγράφου» (bogus pipeline technique).

Πώς λειτουργεί αυτή; Ορισμένοι από τους συμμετέχοντες συνδέονται με τον πολύγραφο και τους λένε ότι αυτός θα αποκαλύψει αν λένε αλήθεια ή όχι. Την ίδια ώρα, οι υπόλοιποι που είναι επίσης συνδεδεμένοι με παρόμοιο εξοπλισμό, γνωρίζουν ότι αυτός δεν λειτουργεί.

Μία μελέτη που πραγματοποιήθηκε με αυτόν τον τρόπο σε δείγμα 71 γυναικών, έδειξε ότι τα ναρκισσιστικά άτομα ανέφεραν ότι ένιωθαν πολύ λιγότερη αυτοεκτίμηση, όταν γνώριζαν ότι τα ψέματά τους θα αποκαλύπτονταν, σε σύγκριση με τα ναρκισσιστικά άτομα της 2ης περίπτωσης.

Επιπροσθέτως, αυτή η εικόνα του ναρκισσιστή ως ενός ατόμου που προσπαθεί υπερβολικά να αντισταθμίσει τις αμφιβολίες, που έχει για τον εαυτό του, υποστηρίζεται όλο και περισσότερο από ευρήματα ερευνών εγκεφαλικής απεικόνισης.

Πάρτε για παράδειγμα μία μελέτη, που διεξήχθη το 2015, με σάρωση των εγκεφάλων έφηβων αγοριών την ώρα που έπαιζαν ένα συνεργατικό pc game, που ονομάζεται «Cyber-Ball».

Κάθε φορά που οι συμπαίκτες τούς αγνοούσαν, οι πιο ναρκισσιστικοί συμμετέχοντες απέφευγαν να παραδεχτούν ότι τούς πείραζε πιο πολύ απ’ ό τι τους υπόλοιπους, παρά το γεγονός ότι οι εγκέφαλοί τους έδειξαν ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα δραστηριότητας σε περιοχές που συνδέονται με την εμπειρία του κοινωνικού και συναισθηματικού πόνου.

               

John William Waterhouse, Hχώ και Νάρκισσος (1903)

Πιο πρόσφατα, νευροεπιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Κεντάκι χρησιμοποίησαν μια διαφορετική τεχνολογία σάρωσης προκειμένου να ερευνήσουν την πυκνότητα των συνδετικών οδών σε διαφορετικά μέρη των εγκεφάλων των συμμετεχόντων.

Η έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2016 έδειξε ότι οι συμμετέχοντες που σημείωσαν τη μεγαλύτερη βαθμολογία σε ένα ερωτηματολόγιο για το ναρκισσισμό, τόσο λιγότερο συνδετικό ιστό είχαν ανάμεσα στον μετωπικό προμετωπιαίο φλοιό – μία περιοχή του εγκεφάλου που συσχετίζεται με τη σκέψη για τον εαυτό – και το κοιλιακό ραβδωτό στρώμα, που είναι μια περιοχή συνδεδεμένη με την εμπειρία της ανταμοιβής και της απόλαυσης.

Οι ερευνητές ανέφεραν πως αυτό το «εσωτερικό έλλειμμα στη συνδεσιμότητα της αυτο-ανταμοιβής» μπορεί να δυσκολέψει τους ναρκισσιστές ως προς το να σκέφτονται θετικά για τους εαυτούς τους και αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει, γιατί προσπαθούν πάντα τόσο πολύ να τραβήξουν την προσοχή και να ενισχύσουν την αυτοεκτίμησή τους.

Το γεγονός, ωστόσο, ότι οι ναρκισσιστές είναι εύθραυστοι εσωτερικά δεν είναι ο μόνος λόγος, για να τούς συμπονάμε ή να τούς λυπόμαστε.

Άλλη έρευνα υποστηρίζει ότι ο λόγος που συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο δημιουργεί πολύ άγχος και στρες στη ζωή τους.

Μία μελέτη που διεξήχθη στην Ελβετία, η οποία εξέτασε εκατοντάδες ανθρώπους, επί αρκετά εξάμηνα, συμπεριλαμβάνοντας στη μελέτη τα επίπεδα ναρκισσισμού και τα στρεσογόνα περιστατικά στη ζωή τους.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι αυτοί που είχαν πιο υψηλά ποσοστά ναρκισσισμού έτειναν να βιώνουν περισσότερες αγχώδεις καταστάσεις όπως ασθένειες, ατυχήματα και χωρισμούς.

Αυτά είναι κακά νέα, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι οι ναρκισσιστές είναι και πιο ευαίσθητοι απέναντι στις ανεπιθύμητες συνέπειες του στρες.

Για παράδειγμα, η ομάδα του Joey Cheng στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι ζήτησε από 77 προπτυχιακές φοιτήτριες να κρατήσουν ημερολόγιο για τις φορές που βίωναν κάποιο αρνητικό συναίσθημα και πήραν δείγματα σιέλου προκειμένου να ψάξουν για ίχνη κάποιας βιολογικής αντίδρασης στο στρες (ειδικότερα, κορτιζόνη και την πρωτεΐνη α-αμυλάση).

Βρήκαν ότι αυτοί που ήταν πιο ναρκισσιστές από τους υπόλοιπους παρουσίαζαν πιο έντονα σημάδια άγχους όσο πιο αρνητικά ήταν τα συναισθήματα που βίωναν, ενώ οι μη-ναρκισσιστές όχι. Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι οι ναρκισσιστές είναι παραδόξως εύθικτοι και ευαίσθητοι.

Καθώς αναγνωρίζουμε αυτή τους την ευθραυστότητα, αξίζει να θυμόμαστε ότι τα ναρκισσιστικά άτομα έχουν και κάποιες «ελαφρυντικές» ιδιότητες: σε ορισμένες περιστάσεις μπορεί να είναι ασυνήθιστα επίμονοι απέναντι στο φάσμα της αποτυχίας, δεν νιώθουν καμία αμφιβολία στην προσπάθεια να αποδείξουν την αξία τους στους άλλους, και υπάρχουν ενδείξεις ότι οι δημιουργικές ομάδες μπορούν να επωφεληθούν αν έχουν στη σύνθεσή τους έναν ή δύο ναρκισσιστές αφού είναι σε θέση να προκαλούν έναν ευγενή ανταγωνισμό.

Υπάρχουν ακόμα στοιχεία που δείχνουν πως με λίγη ενθάρρυνση – ζητώντας τους π.χ. να δουν τα πράγματα από τη πλευρά των άλλων – μπορεί να δείξουν μεγαλύτερη ενσυναίσθηση.

Βλέποντας όλα αυτά τα ευρήματα ίσως σημαίνει ότι αξίζει να προσπαθήσουμε να είμαστε πιο υπονομετικοί – ακόμα και πιο τρυφεροί- με τους ναρκισσιστές στη ζωή μας.

Το πιθανότερο είναι ότι προσπαθούν να αντισταθμίσουν τις βαθιά ριζωμένες αμφιβολίες που νιώθουν για τον εαυτό τους, και παρότι μπορεί να δείχνουν «ψωνισμένοι» ή να φαίνεται ότι θέλουν να κλέψουν την παράσταση, μακροπρόθεσμα οι πιθανότητες είναι εναντίον τους, ειδικά όταν οι καταστάσεις αλλάζουν προς το χειρότερο.

_______________________

Με πληροφορίες από BBC

Πηγή: lifo.gr

https://antikleidi.com

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ
– – – – – – – – –
Το λουλούδι νάρκισσος.

Η Λειριόπη ζητά από τον Τειρεσία να προφητεύσει για τον Νάρκισσο.
Πηγή:beazley archive

Η Λειριόπη ζητά από τον Τειρεσία να προφητεύσει για τον Νάρκισσο.

Πρώτη εκδοχή του μύθου

Δεύτερη εκδοχή του μύθου

Τρίτη εκδοχή του μύθου

Τέταρτη εκδοχή του μύθου

Είναι και φαίνεσθαι: ηθική, φιλοσοφία, τέχνη, ψυχανάλυση

(λουλούδι, νάρκισσος)

Σύμφωνα με τον Οβίδιο καρπός της ένωσης του ποταμού Κηφισού με τη Νύμφη Λειριόπη, που την αγκάλιασε μέσα στα κύματά του, ήταν ο Νάρκισσος. Στην οβιδιακή μυθιστορηματική προσέγγιση του μύθου η μητέρα ρώτησε τον μάντη Τειρεσία πόσα χρόνια θα ζούσε το πανέμορφο παιδί της κι εκείνος απάντησε: «όσο καιρό δε θα νογάει ποιος είναι» (Οβ., Μετ.3.341-350). (Εικ. 1478, 1479) Οι τόποι όπου σύχναζε ο νέος ήταν στα δάση, κοντά σε πηγές, σε ανθισμένα λιβάδια, εκεί όπου συχνά κοπέλες παγιδεύονταν από άρπαγες εραστές, εκεί όπου ο Νάρκσισσος παγιδεύτηκε από την ίδια του την εικόνα.

Πρώτη εκδοχή του μύθου

Θνητές κόρες και Νύμφες αλλά και νέοι ερωτεύτηκαν τον πανέμορφο Νάρκισσο, όμως εκείνος απείχε από κάθε ερωτική σχέση. Η απελπισία της Νύμφης Ηχώς την έκανε να αποτραβηχτεί από τη ζωή και να εγκαταλείψει τον εαυτό της· αδυνάτισε τόσο που έμεινε μόνο η φωνή της, γοερή εξαιτίας του αναπόδοτου και ματαιωμένου έρωτα. (Εικ. 1020, 1021, 1022, 1023, 1024, 1025, 1026, 1027) Εκδίκηση για την Ηχώ αλλά και με αφορμή την Ηχώ ζήτησαν οι νέες που είχαν επίσης περιφρονηθεί από τον Νάρκισσο. Η Νέμεση ανέλαβε τη δικαίωση. Μια καλοκαιρινή μέρα, μετά από κυνήγι, τον οδήγησε σε πηγή να ξεδιψάσει. Εκεί, σκύβοντας να πιει νερό, είδε το πρόσωπό του και το ερωτεύτηκε. Και αυτό συνέχισε να κάνει από τότε, αρνούμενος να δει οτιδήποτε άλλο από τον κόσμο και στον κόσμο. Μέχρι που πέθανε. Αλλά και τότε έψαχνε τα χαρακτηριστικά του στα νερά της Στύγας. Στον τόπο όπου πέθανε φύτρωσε λουλούδι στο οποίο δόθηκε το όνομά του. (Εικ. 1480, 1481, 1482, 1483, 1484, 1485, 1486, 1487, 1488, 1489, 1490, 1491, 1492, 1493, 1494, 1495, 1496, 1497, 1498, 1499, 1500, 1501, 1502, 1503, 1504, 1505, 1506, 1507, 1508)

Δεύτερη εκδοχή του μύθου

Ο Παυσανίας παραδίδει μια πιο ορθολογιστική εκδοχή του μύθου· ότι δηλαδή ο Νάρκισσος είχε μια δίδυμη αδελφή, την Ηχώ, που είχε πεθάνει πρόωρα, και την οποία ο Νάρκισσος αγαπούσε υπερβολικά, ερωτικά. Ο νέος έβρισκε παρηγοριά στα ήσυχα νερά του Δονακώνα, όπου το είδωλό του του θύμιζε έντονα την αδελφή του. Ο τόπος, που αναφέρει ο Παυσανίας ως Δονακών («με καλάμια»), τοποθετείται νοτιοδυτικά των Θεσπιών, δίπλα σε χείμαρρο. Επιγραφή αναθήματος που αφιέρωσε ο αυτοκράτορας Αδριανός στον Θέσπιο Έρωτα τον σημειώνει ως Ναρκίσσου κῆπον ἀνθόεντα («λουλουδιασμένο κήπο του Νάρκισσου»).

Τρίτη εκδοχή του μύθου

Η βοιωτική εκδοχή του μύθου τοποθετεί την εξέλιξη της ιστορίας στις Θεσπιές, όχι μακριά από τον Ελικώνα και βάζει στη θέση των ερωτευμένων κοριτσιών και της Ηχώς έναν ερωτευμένο νέο, τον Αμεινία, που και αυτός βίωσε τη ματαίωση από τον Νἀρκισσο, μέχρι του σημείου να δεχτεί ως «δώρο» από εκείνον ένα ξίφος, δηλωτικό της υποβόσκουσας πρότασής του να αυτοκτονήσει. Ο νέος το έπραξε, και μάλιστα μπροστά στην πόρτα του Νάρκισσου, ζήτησε όμως από τους θεούς να τιμωρήσουν τον σκληρό Νάρκισσο. Οι θεοί τον οδήγησαν σε πηγή, όπου είδε το είδωλό του και το ερωτεύτηκε, μη μπορώντας όμως να το αποκτήσει ο αυτοαναφορικός Νάρκισσος αυτοκτόνησε. Στο μέρος της αυτοκτονίας του, εκεί που το χόρτο ποτίστηκε με το αίμα του, φύτρωσε το νέο λουλούδι, ο νάρκισσος και οι Θεσπιείς καθιέρωσαν λατρεία στον Έρωτα. Εξάλλου, στα χρώματα και του νάρκισσου έβαψαν οι Χάριτες και οι Ώρες το φουστάνι που φόρεσαν στην Αφροδίτη, όταν γεννήθηκε.

Τέταρτη εκδοχή του μύθου

Ο Νάρκισσος, λέει, καταγόταν από την Ερέτρια. Τον σκότωσε ο Έποπας ή Εύπος και από το αίμα του γεννήθηκε το ομώνυμο λουλούδι.

Είναι και φαίνεσθαι: ηθική, φιλοσοφία, τέχνη, ψυχανάλυση

Για τον Κλήμη Αλεξανδρείας (150-250 μ.Χ.) ο μύθος του Νάρκισσου «δίδασκε» τι μπορεί να πάθει ένα αγόρι, ματαιόδοξο και φιλάρεσκο, που χρονοτριβεί μπροστά στο είδωλό του, που παγιδεύεται στον παθολογικό αυτοθαυμασμό του (Παιδαγωγός 3.2.11.3). Στην προέκταση αυτής της ρητορικής βρίσκουμε την αδυναμία του Νάρκισσου να αντιληφθεί τη διαφορά ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αυταπάτη, την ψευδαίσθηση, τόσο οπτική (η εικόνα του στα νερά της λίμνης) όσο και ακουστική (το ακουστικό φαινόμενο της ηχώς που πολλαπλασιάζει τη φωνή και δημιουργεί την ψευδαίσθηση της παρουσίας άλλου ή άλλων). Σαν άλλος δεσμώτης στο σπήλαιο των αισθήσεων καθηλώνεται στην εικόνα των ωραίων σωμάτων και χάνονται ψυχή μαζί και σώμα (Πλωτίνος, Εννεάδες 1.6.8). Στο επόμενο βήμα ο μύθος του Νάρκισσου συναντά την τέχνη -ο μύθος χρησίμευσε από την Αναγέννηση και μετά στον (καθ)ορισμό της ζωγραφικής και της τέχνης γενικότερα, στον προσδιορισμό της σχέσης του καλλιτέχνη με την καλλιτεχνική δημιουργία. Στον 20ό αιώνα ο μύθος εγκλωβίστηκε από την ψυχανάλυση στην τάση που ονομάστηκε «ναρκισσισμός». Η παρετυμολογία, βολική ήδη από την Αρχαιότητα, συσχετίζει το όνομα του νέου με τη νάρκη. εξάλλου, έτσι επιδρά η βαριά μυρωδιά του ομώνυμου φυτού, σαν ναρκωτικό.

 

Διαβάστε Επίσης

Και Δεύτερος Ρώσος επίσκοπος νεκρός, στο Άγιο Όρος, στη διάρκεια χρόνου δέκα ημερών…

Δύο Επίσκοποι της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας έχουν πεθάνει